Nie ma na świecie większego cudu natury, niż nowe życie, które wytwarza się w łonie kobiety – pojawia się i dojrzewa niczym kwiat czy owoc. Rozwój osobniczy człowieka zawsze składa się z tych samych etapów, a mianowicie wszystko zaczyna się od zapłodnienia, poprzez rozwój zarodkowo-płodowy, dziecięcy, młodzieńczy, dorosły aż do osiągnięcia starości. Każdy z etapów charakteryzuje się zupełnie czym innym, mianowicie człowiek zmienia się nie tylko fizycznie, a więc wzrasta i rozbudowuje swe ciało, ale przede wszystkim dokonuje się w nim metamorfoza psychiczna i emocjonalna. I tak stworzono umowne granice pomiędzy zachodzącymi w nas zmianami – jednak u każdego człowieka przebiega to w zupełnie różnym, indywidualnym tempie. Mają na to wpływ geny oraz hormony, a także czynniki środowiskowe, a więc to, w jakim towarzystwie się obracamy, czym się interesujemy, co głównie pochłania nasz wolny czas.

Zapłodnienie to inaczej początek nowego życia. Zachodzi podczas stosunku kobiety z mężczyzną, kiedy ten wprowadza penis do pochwy partnerki i w górnej jej części następuje wytrysk jego nasienia. Wtedy to plemniki przebywają drogę wzdłuż kanału szyjki macicy, poprzez jamę macicy, aż do jajowodów. Jeśli w tym czasie napotkają po drodze na żywą komórkę jajową, wówczas dochodzi do zapłodnienia. Trwa to z reguły kilka godzin. Nie jest to jednak taka łatwa sprawa. Plemniki, które „natkną” się na jajeczko, otaczają je, a specjalna substancja w nich zawarta powoduje, że otoczka jajeczka staje się osłabiona i przepuszczalna. Wtedy to któryś z plemników dostaje się do wnętrza, łącząc się z jądrem komórki jajowej. I tak powstaje zygota. Do wnętrza komórki jajowej dostaje się tylko główka plemnika, zaś wić pozostaje na zewnątrz. Gdy już się to stanie, otoczka jajeczka ponownie staje się nieprzepuszczalna po to, aby żaden z plemników więcej się do niego nie mógł dostać. Zygota wobec tego jest macierzystą komórką zarodka. Ten zaś powstaje w wyniku licznych podziałów zygoty. Czasami w wyniku takich podziałów powstają dwie lub więcej różnych komórek. W ten sposób rodzą się bliźnięta jednojajowe, które zawsze są tej samej płci i są do siebie bardzo podobne. Dzieje się czasami również tak, iż oba jajniki w tym samym czasie wytwarzają po jednym jaju albo jeden jajnik produkuje naraz dwie komórki jajowe. Wówczas każdą z nich może zapłodnić inny plemnik – i tak powstają bliźnięta dwujajowe, które rozwijają się osobno i mogą być różnej płci i wcale nie być do siebie podobne. Ale powracając do tematu: gdy komórka jajowa zostanie już zapłodniona, wówczas przesuwa się w kierunku macicy, aby tam się zagnieździć w specjalnie przygotowanej, spulchnionej lekko błonie śluzowej, co następuje po upływie kilku dni od wydostania się jaja z jajnika (mniej więcej około 20-ego dnia cyklu miesięcznego – jeśli liczyć od pierwszego dnia ostatniego okresu). Tam następuje dalszy rozwój osobniczy nowego człowieka.

Zagnieżdżona w macicy zygota rozmnaża się i dalej ulega podziałom. Ostatecznie osiąga spłaszczony i nieco wydłużony kształt, stając się już powoli okrągłym tworem. Przez pierwsze trzy miesiące twór taki nazywa się zarodkiem i nie przypomina w niczym człowieka, gdyż dopiero wtedy wytwarzają się jakoby trzy warstwy komórek. Zewnętrzne tworzą stopniowo skórę i układ nerwowy, środkowe – mięśnie, kości, naczynia krwionośne oraz krew, a wewnętrzne – układ trawienny, a więc żołądek, jelita czy wątrobę. Część komórek tworzy łożysko oraz pęcherz płodowy. Po trzech miesiącach zarodek osiąga długość około 12 cm, wagę około 120 gramów, powoli zaznaczają się w nim odrębne części ciała, i co najważniejsze – przestaje być zarodkiem, a zaczyna się go nazywać płodem.

W momencie, gdy dochodzi do zapłodnienia, początkowo zarodek odżywia się substancjami białkowymi, które zawiera komórka jajowa. W dalszej kolejności, gdy zagnieżdża się w macicy, tworzy się łożysko, które wypustkami z jednej strony łączy się z błoną śluzową macicy. Łożysko jest okrągłym, płaskim tworem, mocno unaczynionym. Zawiera płyn płodowy, który zabezpiecza zarodek przed wstrząsami i urazami. Ponadto zadaniem łożyska jest dostarczać zarodkowi tlen, substancje odżywcze oraz zabierać produkty przemiany materii. Natomiast płód połączony jest z łożyskiem pępowiną, która przypomina kształtem sznur, wewnątrz niej znajdują się naczynia krwionośne, a miejscem, z którego wychodzi u dziecka, jest środek brzucha, stąd też u ludzi pępek. Jest też tak, że krew matki, która przepływa przez naczynia krwionośne macicy, nie miesza się z krwią płodu, która przepływa wewnątrz łożyska. Dzięki występowaniu pewnej cienkiej błony pomiędzy naczyniami krwionośnymi matki i płodu możliwa jest wymiana jedynie substancji odżywczych i tlenu. Natomiast z krwi płodu do krwi matki przechodzą końcowe produkty przemiany materii oraz dwutlenek węgla. Dzięki występowaniu tej błony do krwi płodu nie przechodzą również groźne dla malucha zarazki, które występują w krwi matki.

Przyjęło się, że ciąża trwa dziewięć miesięcy, czyli jakieś 280 dni. Jest to czas oczekiwania na nowego człowieka. Zanim jednak to nastąpi, że będzie on mógł żyć i funkcjonować samodzielnie poza łonem matki, musi minąć trochę czasu, aby mógł się w pełni rozwinąć. W momencie porodu dziecko waży średnio jakieś 3,5 kg i posiada około 50 cm długości. Podczas trwania ciąży następują znaczne zmiany w zachowaniu, samopoczuciu, no i oczywiście wyglądzie kobiety. Jeśli chodzi o sylwetkę, to powiększa się ona nieznacznie, a związane jest to z rozrostem powierzchni macicy, która musi pomieścić rozwijający się i rosnący wciąż płód. Niektóre kobiety tyją naprawdę dużo, ale to jest związane tylko i wyłącznie z tym, że prowadzą zły tryb życia – jedzą zbyt wiele, sądząc, że muszą „jeść za dwoje” (zapominamy chyba o tym, że płód to malutka istota, która jest wielkości naszej ręki, więc na pewno nie potrzebuje tyle jedzenia, co my!) oraz mało się ruszają, przesadnie, wręcz panicznie bojąc się, że gimnastyką czy sportem mogą zaszkodzić dziecku. Owszem, są pewne formy aktywności fizycznej, które są niewskazane w ciąży, ale większość jednak w niczym nie przeszkadza. Podczas trwania ciąży, a przynajmniej w jej początkowym stadium, bardzo często kobiety się źle czują – wymiotują, mdleją, i tak dalej. Niektóre mają zmienione poczucie smaku – a więc potrafią zjeść na przykład ogórka z dżemem! Co się tyczy zachowania, to bardzo często kobiety w ciąży są rozdrażnione, miewają kaprysy i specjalne zachcianki. Albo wręcz przeciwnie – pięknieją i czują się wspaniale. Z ważniejszych zmian – w większości przypadków na okres całej ciąży znika krwawienie miesięczne. Poza tym gruczoły sutkowe powiększają się i twardnieją, przygotowując się w ten sposób do przyszłego karmienia dziecka. Otoczka wokół brodawek ciemnieje. Średnio w piątym miesiącu ciąży kobieta zaczyna odczuwać kopanie i ruchy płodu. Od czwartego miesiąca natomiast jest możliwe rozpoznanie płci dziecka, jeśli rodzic zażyczy sobie to sprawdzić podczas badania USG.

W momencie, gdy płód jest w pełni rozwinięty i gotowy do wyjścia na świat, rozpoczynają się skurcze mięśni macicy lub wypłynięcie wód płodowych, co jednoznacznie powinno oznaczać dla kobiety: niedługo poród. Czasem, w gorszym przypadku, skurcze przenoszą się na krzyż, co z reguły sprawia wielki ból. Skurcze takie powodują rozwarcie szyjki macicy, pęknięcie pęcherza płodowego (wtedy to właśnie wypływają wody płodowe). Dalej mięśnie macicy przesuwają płód w stronę pochwy, i tak dziecko wydostaje się na świat. W dalszej kolejności należy wydalić z wnętrza macicy również łożysko i wody płodowe.

Przez kolejne 6 tygodni następuje okres tzw. połogu, w którym narządy rodne i cały ustrój kobiety powracają do normalności. Jest to również czas najintensywniejszego zajmowania się nowonarodzonym dzieckiem, a więc mnóstwa obowiązków. Ale także wielkiej radości.