Kiedy dziecko przychodzi na świat jest bezbronną, nieporadną i całkowicie uzależnioną od rodziców istotą. Rączki i nóżki wykonują wiele nieskoordynowanych ruchów, a jeśli niemowlę jest głodne, spragnione lub śpiące – potrafi jedynie sygnalizować to płaczem. Kiedy natomiast mija jeden rok od urodzenia – mały człowiek jest już zdolny nie tylko zmienić pozycję z poziomej na pionową, ale i zakomunikować gestykulacją a nawet słowem o swoich potrzebach. W ciągu pierwszego roku życia dziecko zmienia i rozwija się najszybciej, a różnice we wzroście, zachowaniu i umiejętnościach są największe w porównaniu do ogólnego rozwoju w latach późniejszych.

Kończąc 12 miesięcy około 40 % dzieci zaczyna stawiać swoje pierwsze, samodzielne kroki i zazwyczaj w miarę pewnie utrzymuje się na nóżkach w pozycji stojącej.

Zdumiewający jest fakt, że jednoroczniaki mogą ważyć aż ok. trzy lub cztery razy tyle, ile wynosiła ich waga przy urodzeniu! Długość ich ciała jest natomiast większa aż o ok. 50 procent. Z reguły posiadają już od 4 do 6 ząbków i większość z nich ma jasne włoski, co nie znaczy oczywiście, że później nie zmienią się im na ciemniejsze.

Roczne dziecko z reguły wymawia już ze zrozumieniem dwa - trzy proste słowa (takie jak np. mama, baba) i zna kilka wyrazów dźwiękonaśladowczych. Te dzieci, które jeszcze nie mówią - ciekawie obserwują to, co się dzieje dookoła nich i bardzo uważnie słuchają. Mogą zacząć mówić dużo później, ale za to nawet całymi zdaniami. Wszystko zależy od indywidualnego rozwoju dziecka.

Roczne dziecko posiada zdolność rozpoznawania najbliższych członków rodziny. Umie okazywać swoją potrzebę bliskości przez wyciąganie rączek w kierunku danej osoby. Lubi też być samodzielne, mimo że wielu czynności nie potrafi jeszcze zupełnie samo wykonać. Wykonuje za to proste polecenia, co jest oznaką, że świetnie je rozumie. Musimy pamiętać jednak o tym, że bardzo łatwo się rozprasza i dlatego zazwyczaj nie kończy rozpoczętych działań. Uwielbia być chwalone, lubi się przytulać do rodziców i zwracać na siebie ich uwagę. Coraz dłużej potrafi np. samo zająć się zabawą, przy czym powoli zaczyna zmieniać sposób bawienia się w kierunku rozwijania większych partii mięśniowych. Ulubionymi zabawami będą więc np. rzucanie i popychanie przedmiotów, ich podawanie i zabieranie, wkładanie zabawek do pojemnika, rozwalanie zbudowanej przez rodziców budowli z klocków. Maluch w tym wieku jest wszędobylski, ciekawski, uparty i bardzo ruchliwy.

Jeśli matka do tej pory karmiła dziecko piersią, po ukończeniu przez nie dwunastego miesiąca życia może próbować je odstawić. Dwunastomiesięczny osobnik może już bowiem zjadać wiele lekkostrawnych potraw (jeśli oczywiście nie jest na coś uczulony). Najważniejszą zasadą podczas układania jadłospisu powinna być różnorodność. Urozmaicona, zgodna z zasadami dobrego odżywiania dieta daje gwarancję dostarczenia dziecku wszystkich niezbędnych składników odżywczych oraz witamin. Mięso najlepiej gotować lub dusić – grillowane czy smażone może być jeszcze zbyt ciężkostrawne. Warzywa również najlepiej gotować lub blanszować, unikając warzyw surowych wzdymających, takich jak np. kapusta czy groch. W tym wieku w jadłospisie dziecka nadal musi znaleźć się mleko (po odstawieniu od piersi – mleko modyfikowane, ale również mleko w postaci kaszek czy budyniów z małą ilością cukru) – w sumie około 500 ml dziennie. Z diety rocznego dziecka należy wyłączyć produkty wysokoprzetworzone tj. te, które zawierają konserwanty, sztuczne barwniki i aromaty. Dobrze jest też jak najpóźniej zacząć podawać słodycze i czekoladę – nawet dopiero po ukończeniu przez dziecko drugiego roku życia.